Hallo iedereen,
Een jaar geleden ben ik vol goede moed aan dit blog begonnen. Een jaar lang heb ik na kunnen denken over wat ik nu graag wil plaatsen op dit blog. Wat wil ik mensen meegeven van mezelf? Is het interessant genoeg wat ik heb te melden?
Wel, vanaf vandaag heb ik een andere insteek. Vanaf vandaag zet ik namelijk op dit blog wat ik wil. Eigenlijk iets wat ik al eerder had moeten besluiten, maar goed, het blijkt dat ik vaak teveel nadenk over wat een ander ervan zou vinden. Dus vanaf vandaag kijkt iedereen maar. Voor mij is alles prima.
Sinds een aantal weken ben ik op zoek gegaan naar mezelf. Lekker cliché, hoor ik nu mezelf zeggen. Ook zoiets, er zijn inmiddels zoveel dingen die je ‘niet meer mag zeggen’. Zoals ‘lekker je eigen ding doen’ of ‘coaching’. Beide zaken die inmiddels op de maatschappelijke ‘not done-list’ terecht zijn gekomen…. Iedereen doet namelijk zijn eigen ding en steeds meer mensen starten hun eigen bedrijf in coaching, waardoor je het niet meer zou mogen zeggen… Wat een onzin! Als ik eerst op zoek wil naar mijn eigen ding en het vervolgens wil uitoefenen in het coachen, dan noem ik dat gewoon zo! Zo dat is er ook weer uit 
Maar goed, vorige week heeft een lieftallig vriendinnetje van mij een Engelenborrel georganiseerd. In de weken ervoor heb ik mij gek gefilosofeerd over what the hell (excuus voor de woordspeling) ik me hierbij moest voorstellen. Gelukkig hebben de engelen tegenwoordig ook toegang tot de electronische snelweg, waardoor ik bij de organisator van het geheel terecht ben gekomen: www.engelenenzo.org
Het bleek een inspirerende avond te worden met veel inzichten voor alle 6 aanwezige vriendinnetjes. Louisa (engelen-vertaalster) heeft ons op een zeer ongedwongen en down to earth wijze kennis laten maken met de verschillende lieden uit het engelenlegioen. Want oh ja, ze zijn met velen!! Gelukkig maar, want veel van ons hebben ze nog al eens nodig. Zo ook ik die avond. Uiteraard kan ik het jullie nu allemaal heel droog vertellen, maar sinds 11-11-2011 blubber ik wat af zeg.
Jarenlang heb ik mij groot gehouden blijkt, wat ook goed was op dat moment. Maar vanaf 11-11 is er blijkbaar iets veranderd. In eerste instantie heb ik het niet zo opgemerkt. Maar vanaf dat moment is er iets in gang gezet wat niet meer is te stoppen. Het blijkt dat dit bij meer mensen aan de hand is. Alzo vertelde Louisa ons.
Na duizenden jaren van mannelijke overheersing staan we aan het begin van het tijdperk van de vrouwelijke kracht. De tijd waar de vrouw de plaats op de voorgrond krijgt die haar toebehoord. Heel de wereld zal deze harmonie eerbiedigen.
Voor mij betekent dit een nieuw begin. Een begin waarin ik mijzelf meer toelaat in contact te komen met mijn vrouwelijke kant. Gek genoeg ben ik vrouw en zou ik in eerste instantie hebben verwacht dat ik dat toch al deed. Tot op heden heb ik mij slechts verpopt in een GI Jane met zeer mannelijke trekken om zo te kunnen overleven in de maatschappij die tot nu toe bestond.
Mijn gevoeligheid uitgezet om mijzelf te beschermen voor wat er nog mocht komen. Inmiddels kan ik het niet meer. Wat is er precies is gebeurd weet ik niet, maar sinds een aantal weken kan ik niet meer anders dan luisteren naar hetgeen mij aanroept. Mijn echte ik.
Tot nu toe ben ik nog wat onwennig voor wat ik precies mag verwachten van mijn eigen ik. Maar goed. Wellicht dat ik jullie daar binnenkort meer over kan melden.
Hoe veel pijn het ook doet nu, het hoort erbij. Groeien doet pijn. Ik weet dat er vele mooie dingen uit gaan komen.
Wees niet bang voor schaduwen,
het betekent gewoon dat er ergens dichtbij licht is.